مراسم بزرگداشت "کامبیز درم‌بخش" ، پنج‌شنبه (19/5/85) در خانه هنرمندان برگزار شد. در این مراسم چند تن از هنرمندان و صاحب‌نظران درباره این هنرمند کاریکاتوریست سخنرانی کردند.

همچنین متن کامل نوشته استاد ممیز درباره درم‌بخش ، توسط صوفیا جواهری خوانده شد. این مطلب را استاد در زمان حیاتش نوشته بود ولی در جایی منتشر نشده بود که برای نخستین بار در این مراسم خوانده و در نشریه بخارا ( ویژه‌نامه درم‌بخش) چاپ شده است.

متن کامل نوشته استاد به نقل از سایت خانه هنرمندان ، بی‌کم و کاست. فقط با تبدیل "ي" عربی به "ی" فارسی :

در فرهنگ ما همه چيز با ايماء و اشاره است. معيار ، پيچش موست. بايد فكر كرد ، بايد دقيق شد بايد ظريف ديد ، در غير اين صورت هنر نكرده‌ای. هنر يعنی همين.
و اين كاری است كه كامبيز درم‌بخش هم كرده است.
كامبيز دو جور كار كرده است: يك جور كار فرنگی‌سازی كرده و يك جور مينياتور‌سازی. اين جور كاركردن هميشه بين ما ايرانيان رسم بوده است. ابتدا فكر كرده‌ايم كه مرغ همسايه غاز است - كسی چه می‌داند؟ شايد هم مرغ همسايه راه و مفری است كه به طور سمبليك غاز نمايانده شده - اين را بايد مطالعه كرد ، زيرا هر كس كه می‌آيد قبلی‌ها را خراب می‌كند‌. سند و مدركی باقی نمی‌گذارد ، نابود می‌كند و با خاك يكسان می‌كند. علی می‌ماند و حوض‌اش. دوباره روز از نو روزي از نو. آستين‌ها را بالا می‌زنيم و از نو طرح ديگری در می‌اندازيم. اغلب ابتدا به دست همسايه‌ها نگاه می‌كنيم ، بعد به خود می‌آييم و خودمان می‌شويم.
كامبيز در فرنگی‌سازی‌ها در كوتاه مدت به خود آمده است‌: ساده ، مختصر و مفيد. در اين دوره او به اندازه چند نمايشگاه كار كرده ، به آن اندازه كه همه نه تنها در روزنامه‌ها كارش را با دقت می‌ديدند ، بلكه به نمايشگاه‌هايش هم می‌آمدند تا شايد كارهایی را كه «سانسور» چاپ نكرده آن جا ببينند.
طرح‌های او درجه يك است. حرف ندارد. وقتی در يك مجله‌ فرنگی چاپ می‌شود دست‌كم رو دست كار فرنگی‌ها می‌زند. اين نكته جالب است كه ما وقتی كارمان در مطبوعات فرنگی چاپ می‌شود ، پوست می‌اندازيم. تولد واقعی پيدا می‌كنيم و به خودمان می‌آييم. روی پايمان می‌ايستيم همان جايی كه از اول بايد می‌ايستاديم و دنباله زنجير ميراث و سنت را می‌گرفتيم و می‌ساختيم و ادامه می‌داديم.
در اين زمان است – گمانم 1355- كه كامبيز به مينياتورهای سياه‌اش می‌پردازد. اين طرح‌ها بدون آنكه لحنی روشنفكرانه داشته باشد ، متفكرانه است. ظرافت لحن مينياتور‌های ايرانی را پيدا می‌كند و اشارات هنرمندان گذشته ما را به زبان حال ترجمه می‌كند. پشت سكه را نشان می‌‌دهد.
كامبيز در مينياتورهای سياه‌اش واقعيت‌ها را آن چنان با ايماء و اشاره توصيف می‌كند كه نسل ‌اندر نسل اخلاف او كرده‌اند. بنابراين طرح‌های او را مثل هر اثر ايرانی ديگر نبايد توضيح و توجيه كرد: چرا كه اهميت يك اثر در آن است كه خود ابعاد مختلف‌اش را تفهيم كند و اهميت يك هنرمند در آن است كه بداند براي چه كسانی چگونه حرف بزند. در اين صورت است كه او می‌تواند با صداقت و زيركی داستان زندگی مردم را استادانه برای‌شان تعريف كند و به نظر من اين مرحله پختگی هنرمند در كارش است.
كامبيز در مينياتورهای سياه‌اش در اين مرز و در اين خط حركت می‌كند. وقتي هنرمند در اين خط افتاد اوج گرفتن كار او آغاز می‌شود و تا آن جا ادامه می‌يابد كه بتواند زيركی را در حد اعلا متبلور كند. بتواند در مقابل دشمن‌اش ضربه‌ناپذير شود. خلع سلاح‌اش كند و دشمن را وادارد كه حتی برای‌اش كف هم بزند.

خبر تحلیلی "رسم"  : دوره سه ساله هیات مدیره فعلی انجمن صنفی طراحان گرافیک ، آذر امسال به پایان می‌رسد و انتخابات دوره چهارم ، اندکی پس و پیش ، برگزار خواهد شد.

"انجمن صنفی" یا در شکل ایده‌آلش "اتحادیه صنفی" ، تنها نهادی است که می‌تواند هر صنف و حرفه‌ای را در مسیر درست و به صلاح اعضا ، هدایت کند. اتحادیه صنفی ، هویت حرفه‌ای به صنف می‌دهد و امنیت شغلی را در پی دارد.

آنچه گرافیک امروزمان با آن دست و پنجه نرم می‌کند ، برگزاری نمایشگاه داخلی یا خارجی نیست(اگرچه آنها نیز اهمیت نسبی‌شان را دارند).

مهم ، هویت‌بخشی به حرفه است. گرافیک حرفه بی‌در و پیکری است که هر غیرمتخصصی را در خود جای داده و ملاکی برای ارزیابی آن نیست.

سوال : آیا فعالیت در حوزه گرافیک همچون سایر حرف و مشاغل ، نیاز به مجوز دارد؟

جواب : اصلا و ابدا

سوال : آیا طراحی گرافیک ، تعرفه رسمی و قانونی دارد؟

جواب : اصلا و ابدا

سوال : آیا مرجعی برای رسیدگی به اختلافات کاری و صنفی در این حرفه ، وجود دارد؟

جواب : اصلا و ابدا

سوالاتی از این دست بسیار است و بسیارند دانش‌آموختگان گرافیک که بیکارند. در عوض بسیارند غیرمتخصصانی که نان‌شان را از بازار گرافیک درمی‌آورند.

اگر جامعه گرافیک ، دارای اتحادیه صنفی باشد ، بسیاری از این مشکلات از پیش پای طراحان برداشته خواهد شد.

البته گذر از "انجمن صنفی" به "اتحادیه صنفی" مداومت ، تلاش و پیگیری فراوان می‌طلبد که اگرچه در دوره‌های قبلی و فعلی هیات مدیره انجمن صنفی طراحان گرافیک ، تلاش‌های قابل تقدیری صورت گرفته ، اما تا رسیدن به مطلوب نهایی ، راه بسیاری مانده است.

اینست که انتخاب هیات مدیره فعال ، کاری و پیگیر ، تحقق اهداف صنفی را بدنبال خواهد داشت که هویت حرفه‌ای و امنیت شغلی طراحان گرافیک ، تبعات آن خواهد بود.

نیز فراموش نکنیم بی‌ینال پوستر ، یک فعالیت "هنری" است نه "صنفی". زمانی فعالیت "هنری" به ایده‌آل‌ها نزدیک می‌شود که از بابت "صنف" و امنیت شغلی ، دغدغه‌ای در کار نباشد. انجمن صنفی هم بیشتر متولی امور صنفی است که می‌بایست فعالیت هنری رادر حاشیه و به موازات فعالیت‌های صنفی ، به پیش ببرد.

ناگفته نماند که این حرف به معنای این نیست که انجمن صنفی ، نمی‌تواند متولی برگزاری چنین حرکت‌های هنری باشد. بلکه برعکس ، در موقعیت کنونی و با شناخت گروه‌های همسان ، ریخت و ترکیب اعضا و هیات مدیره انجمن به گونه‌ایست که شانیت ، اهلیت و قابلیت برگزاری بی‌ینال را داراست.

به گزارش سایت خبری "رسم" و به نقل از نامه دریافتی ، نمایشگاه آثار طراحی نشانه ، در آستانه نخستین سالگرد درگذشت استاد ممیز برگزار می‌شود.

دبیرخانه انجمن صنفی طراحان گرافیک با ارسال نامه برای اعضا ، ضمن اعلام این خبر ، خواسته است تا پرینت حداکثر پنج نشانه را که بعد از 1380 طراحی کرده‌اند بهمراه فایل آثار به دبیرخانه انجمن ارسال کنند.

این نمایشگاه به همت کمیته فرهنگی انجمن و زیر نظر استاد حقیقی برگزار می‌شود که علاقه‌مندان برای ارسال آثار ، فقط تا بیستم شهریور فرصت دارند.

توضیح اینکه آثار ارسالی توسط هیات مدیره انجمن ، ارزیابی و انتخاب خواهد شد.